Praca, która się powtarza. Załatwiona raz.

Ten krok, którego ktoś już się boi i który wraca na tyle często, żeby się zwrócił: eksport robiony w każdy poniedziałek, kolejka kierowana ręcznie, odpowiedź składana z czterech systemów. Ocenę też da się zautomatyzować tam, gdzie reguły są uzgodnione, a wynik sprawdzany. Co zostaje przy człowieku, ustalamy dla konkretnego procesu, a nie z góry.

Każdy krok ma własne logi i określoną ścieżkę błędu: ponowienie, alert albo przekazanie do człowieka. Przepływ, który psuje się po cichu, jest gorszy od arkusza, który zastąpił, więc cisza jest traktowana jak usterka.

Nie zawsze. Gdy API nie ma, korzystamy z tego, na co system faktycznie pozwala: zaplanowanych eksportów i importów, wymiany plików, widoku w bazie, który udostępnicie, albo wspieranej automatyzacji interfejsu, jeśli dostawca na nią pozwala i jest stabilna. Gdy nie ma nic z tego, mówimy to przy ustalaniu zakresu, a nie w połowie budowy.

Względem zadania, które ma wykonać: prawdziwych pytań, sposobów, w jakie ma prawo się mylić, oraz tego, czy odpowiedź faktycznie wynika z waszych dokumentów, jeśli ma się na nich opierać. Wywołania modeli są budżetowane i logowane jak każda inna zależność.